خلفاء راشدین

خلفاء راشدین هغه څلور ستر خلفا وو چې د اسلام د پېغمبر حضرت محمد ﷺ له وفات وروسته یې د اسلامي امت مشري وکړه. د دوی دوره د اسلامي تاریخ له ډېر مهمو او عادلانه دورو څخه ګڼل کېږي. خلفاء راشدین دا څلور کسان وو: لومړی ابوبکر صدیق، دوهم عمر بن خطاب، درېیم عثمان بن عفان، او څلورم علي بن ابي طالب. د ابوبکر صدیق خلافت د ارتداد د جګړو د ختمولو او د اسلامي دولت د پیاوړتیا لپاره مهم و. عمر بن خطاب د عدل، ادارې او د اسلامي فتوحاتو د پراخېدو له امله مشهور دی، او د هغه په دوره کې ډېر هېوادونه د اسلام تر واک لاندې راغلل. عثمان بن عفان د قرآن کریم د یو واحد مصحف په بڼه د راټولولو کار بشپړ کړ، چې د اسلامي امت لپاره ډېر مهم کار بلل کېږي. علي بن ابي طالب بیا د علم، عدالت او زړورتیا له امله پېژندل کېږي او د هغه دوره له داخلي اختلافاتو سره مخ وه. د خلفاء راشدینو په دوره کې اسلامي دولت د عدالت، مشورې (شورا) او د شریعت پر بنسټ اداره کېده. دې دورې د اسلامي تمدن بنسټ کېښود او د نړۍ په تاریخ کې یې ژور اغېز پرېښود. په ټوله کې، خلفاء راشدین د اسلامي حکومتدارۍ غوره بېلګه ګڼل کېږي چې پکې عدالت، صداقت او د خلکو خدمت اساسي اصول وو.