ته به پر دغه شاوخوا (علاقه) باندې ډاکتري نه کوې

دا کتاب د طبابت (ډاکټرۍ) د کار د جواز او د هغه د مسؤلیتونو په اړه فقهي بحث کوي. پکې دا روښانه کېږي چې د انسان د علاج کار باید د علم، تجربې او صلاحیت له مخې وشي. لیکوال بیانوي چې بې له علم او اجازه څخه طبابت کول د خلکو د ژوند له خطر سره تړاو لري. دا هم تشریح کېږي چې په داسې کار کې خطا د ضمان او تاوان سبب ګرځي. کتاب د “لا ضرر ولا ضرار” اصل ته اشاره کوي چې د ضرر رسول منع دي. فقها وایي چې ناپوهه شخص ته د علاج اجازه ورکول جواز نه لري. که څوک د طبابت دعوه وکړي او ضرر ورسوي، نو د شرعي مسؤلیت لاندې راځي. کتاب د مسلکي زده کړو او تخصص اهمیت هم بیانوي. په دې کې د خلکو د صحت ساتنه د اسلامي شریعت مهم مقصد ګڼل شوی دی. په پای کې نتیجه دا ورکوي چې بې له صلاحیته په طبابت بوختېدل ناجایز او خطرناک عمل دی.