خودزوي په نامه يي تلفظ نه دي سوي اوشاهد يوسړي وونوپوښتنه داده چه دغه نکاح سويدہ پر دغه طريقه کيا

دا کتاب د نکاح د صحت او د هغې د الفاظو (ایجاب او قبول) د صحیح تلفظ او وضاحت په اړه فقهي بحث کوي. پکې دا روښانه کېږي چې په نکاح کې اصل شرط د دواړو طرفونو رضایت او د ایجاب او قبول واضح څرګندول دي. لیکوال بیانوي چې که د نکاح الفاظ په غیر واضح یا غلط تلفظ سره ادا شي، نو باید وکتل شي چې معنا یې بدله شوې ده که نه. که شاهدانو ته د نکاح مقصد واضح و، نو یوازې د تلفظ کمزوري نکاح نه باطلوي. کتاب د فقهاوو نظرونه رااخلي چې په نکاح کې معنا او قصد له الفاظو زیات اهمیت لري. که الفاظ دومره خراب وي چې معنی یې بدله کړي، بیا نکاح فاسده ګڼل کېږي. د شاهدانو شتون د نکاح د صحت مهم شرط بلل شوی دی. دا هم بیانوي چې شک او شبهه په نکاح کې د احتیاط سبب کېږي. فقها ټینګار کوي چې د نکاح هدف د اړیکې مشروع کول دي، نه یوازې لفظي رسم. په پای کې نتیجه دا ورکوي چې که د نکاح مقصد او رضایت واضح وي، نو یوازې د تلفظ ستونزه نکاح نه باطلوي.