ده عوامو خلګو يو خبره ده چي وايي رزق پر الله تعالي دي خو سبب غواړي

په دې رساله کې د عوامو ترمنځ مشهوره خبره، «رزق پر الله تعالی دی خو سبب غواړي»، د شرعي او عقلي پلوه څېړل شوې ده. لیکوال د قرآن کریم آیتونو، نبوي احادیثو او د علماوو د اقوالو په رڼا کې بیانوي چې رزق ورکوونکی یوازې الله تعالی دی او د هر انسان روزي د هغه له لوري ټاکل شوې ده. خو د رزق ترلاسه کولو لپاره د اسبابو اختیارول هم د شریعت او فطرت غوښتنه ده. اسلام مسلمان ته امر کوي چې کار، کسب، تجارت، کرنه او نور مشروع وسایل غوره کړي او د الله تعالی پر ذات توکل وکړي. په دې بحث کې د توکل او اسبابو ترمنځ اړیکه هم روښانه شوې ده. لیکوال څرګندوي چې یوازې پر اسبابو تکیه کول سم نه دي او نه هم د اسبابو پرېښودل د صحیح توکل نښه ده. د انبیاوو، صحابه کرامو او صالحینو له ژوند څخه بېلګې وړاندې کېږي چې هغوی به اسباب اختیارول او په عین حال کې به یې پر الله تعالی بشپړ باور درلود. همدارنګه د عوامو د دې خبرې صحیح مفهوم بیانېږي او هغه غلط فهمۍ رد کېږي چې د رزق په اړه رامنځته کېږي. په پایله کې دا څرګندېږي چې رزق د الله تعالی له لوري دی، خو د هغه د ترلاسه کولو لپاره مشروع اسباب اختیارول د انسان مسؤلیت او د شریعت غوښتنه ده.