اداء کول یی بالفور(سمدستی)واجب دی أو كه على التراخى

لنډیز (لس کرښې): د عباداتو او واجباتو د اداء کولو وخت د شریعت له نظره فرق لري. ځینې واجبات فوراً (بالفور) ادا کول لازم وي. ځینې بیا د وسعې او فرصت مطابق د تاخیر اجازه لري (على التراخي). د حنفي فقهې له مخې ډېر واجبات على التراخي ګڼل کېږي. یعنې سمدستي ادا کول یې شرط نه وي، خو بې‌پروايي روا نه ده. که د ادا کولو ویره وي چې له لاسه ووځي، بیا فوراً واجب ګرځي. د نیت، وخت او امکان حالت په حکم کې اثر لري. په دین کې د اسانه والي او وسعې اصل مراعات شوی دی. خو د واجب پرېښودل بې‌عذره ګناه ده. نو اصل حکم دا دی چې اکثر واجبات على التراخي دي، خو د ضایع کېدو ویره وي نو فوراً ادا کول لازم کېږي.